คุณนายแอ๋วมหาสนุก กะเทยตัวเขื่อง

ถ้าฉันเลือกเกิดได้ตามใจ ฉันอยากเกิดเป็นลูกสาวจริง ๆ ของพ่อ
ก็คงดีไม่น้อย เกิดมาสวยพร้อม มีจิ๋มและนมเป็นของตัวเอง
เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น พ่อคงจะมีความสุขและพอใจในตัวฉันมากกว่านี้
ใครจะรู้หัวอกของพ่อเท่าตัวของพ่อเอง ใครจะเศร้าเท่าพ่อคงไม่มี
ฉันเข้าใจนะว่าพ่อหวังในตัวฉันทั้งเรื่องเรียน เรื่องงาน และชีวิตมากแค่ไหน
ในทางกลับกันพ่อเองก็คงผิดหวังที่ฉันไม่สามารถเป็นผู้ชายเต็มตัวได้
แต่เวลาที่ผ่านมา พ่อก็ไม่ได้ทำให้ฉันกล้ำกลืนฝืนทนจนเกินไปนัก
อาศัยทำเป็นหูไปนาเอาตาไปไร่ ทำเป็นมองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
พ่อกับฉันถึงคุยกันได้ในระดับหนึ่ง และไม่ขับไล่ไสส่งจนฉันอยู่ร่วมไม่ได้

ฉันรู้มาตลอดว่า พ่อเมตตากับฉันมากแค่ไหน ฉันซาบซึ้งดีที่สุด
อาจจะเป็นเพราะแม้ฉันจะใจแข็ง และก็ปากแข็งที่จะไม่ยอมรับอะไร
หรือยอมให้พ่อช่วยเหลือฉัน ฉันพยายามช่วยเหลือตัวเองก่อนทุกเรื่อง
จนเมื่อถึงวินาทีสุดท้ายนั่นแหล่ะ ถ้าฉันยอมรับว่ามันเกินที่จะต้านทานสุดทน
ฉันถึงจะเอ่ยปากบอกหรือขอพ่อ และยอมให้พ่อเข้ามาช่วยต่างกรรมต่างวาระ

พ่อขา จำวันที่น้องชายโทรหาพ่อกลางดึก ให้ไปดูแอ๋วที่หอพักได้ไหมคะ
วันที่แย่ที่สุดของลูกของพ่อ เพราะแอ๋วยอมแพ้กับความโง่เขลาของตัวเอง
ทำร้ายตัวเองจนแทบยืนไม่อยู่ในเวลานั้น แอ๋วโทรไปร้องไห้กับน้องชาย
และด้วยความผิดปกติบางอย่าง น้องเอะใจเลยโทรให้พ่อรีบไปดูแอ๋วทันที
พ่อก็ยังเป็นพ่อคนเดิมที่เก็บความรู้สึกไว้ทั้งหมดในท่าทีของพ่อ
พ่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น แอ๋วไม่ตอบ ไม่แสดงออกถึงความเจ็บปวด
เพราะแอ๋วกรีดมือตัวเองทั้งมือด้วยมีดโกน มันเหวอะหวะไปหมด
นั่นเป็นครั้งเดียวที่แอ๋วทำเพียงเพราะต้องการเรียกร้องความสนใจ
ต้องการให้ผู้ชายหน้าโง่คนหนึ่งกลับมาหาแอ๋วเหมือนเดิมอีกครั้ง
ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ ยิ่งยื้อยิ่งหลุดมือไป แต่แอ๋วกลับไม่ยอมรับความจริง
พ่อยืนมองหน้าแอ๋ว โดยไม่ถามอะไรอีก ในขณะที่แอ๋วไขว้มือไว้ด้านหลัง
ไฟไม่ได้เปิดสว่างตรงที่แอ๋วกำลังยืนคุยกับพ่อหน้าหอพัก
ซึ่งถ้าพ่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แอ๋วก็คงไม่สบายใจเท่าไรนักกับสิ่งที่ตัวเองทำ

"มีอะไรหนักหนาสาหัส ก็โทรหาพ่อนะ อยู่กันแค่นี้เอง
เห็นน้องโทรไปหาพ่อ ให้รีบมาดูพี่ที่หอ พ่อเป็นห่วง
ถ้าไม่มีอะไร พ่อกลับก่อนนะลูก อย่าลืมล่ะ แกมีพ่ออยู่ทั้งคนนะ"

แอ๋วได้แต่พยักหน้า แล้วก็เดินไปส่งพอที่รถที่ลานจอดรถด้านล่าง
พ่อมองแอ๋วตลอดจนขับรถออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ซึ่งก็เป็นนิสัยประจำตัวของพ่อ ที่จะไม่เซ้าซี้อะไรกับลูกมากนัก
บางครั้งแอ๋วก็โง่เหลือเกินที่ทำอะไรแย่แบบนั้น ทำให้ใครหลายคนเป็นห่วง
แอ๋วเองเจ็บเพราะตัวเอง ก็ต้องยอมรับผลการกระทำด้วยตัวของแอ๋ว
คงจะทำใจได้ยาก ถ้าต้องให้พ่อมารับรู้ความไม่เอาไหนและผิดหวังซ้ำ
แม้พ่อจะไม่ซักเซ้าซี้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนประหลาดที่พ่อไม่เป็นห่วง
แอ๋วเบาใจนะคะ ที่พ่อมองไม่เห็นแผลนับสิบที่ฝ่ามือ

เมื่อเวลาผ่านไป แอ๋วก็ยังใจแข็งและปากแข็งอยู่เหมือนเดิมค่ะพ่อ
พ่อไม่เซ้าซี้กับอนาคตของแอ๋วอีกเลย อาจจะเป็นเพราะแอ๋วเน้นจุดยืนของตัวเอง
แอ๋วไม่ใช่ลูกชายคนโปรดของพ่อ แต่ขอแอ๋วเป็นลูกที่ดีไม่ทำให้ผิดหวังได้ไหมคะ
พ่อขา แอ๋วอาจจะไม่ใช่คนเรียนเก่งกาจขนาดอัจฉริยะมาเกิด
แต่แอ๋วเชื่อว่า ตัวเองรักดีและมุ่งมั่นมากพอที่จะเรียนให้ประสบความสำเร็จ
เพราะพ่อผิดหวังกับน้องชายที่เสียเวลาไปเมืองนอกเหมือนกันอยู่หลายปี
แต่ไมได้อะไรกลับมาเลย แม้กระทั่งพูดก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ศัพท์
ต้องกลับมาช่วยงานพ่อ ซึ่งพ่อคงจะดีใจเพราะลูกชายคนโปรดอยู่ใกล้ตัว
พ่อคะ คงเหลือแอ๋วที่จะเรียนให้จบ สมกับที่พ่อมุ่งหวังไว้
ไม่ผิดหวังหรอกค่ะ แอ๋วจะพยายามที่สุด ถ้าไม่หลงผู้ชายโงหัวไม่ขึ้นไปซะก่อน

พ่อคะ วันนี้แอ๋วดีใจที่โทรกลับไปเมืองไทย แล้วพ่อเป็นคนรับสาย
แอ๋วแทบเป็นลม ไม่คิดว่าพ่อจะรับโทรศัพท์ เพราะมันเป็นเวลาเช้ามาก
แต่ที่ดีใจไปกว่านั้น พ่อคุยกับแอ๋วเป็นครั้งที่สองในรอบสองปีที่แอ๋วมาเรียนที่นี่
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา พ่อโกรธแอ๋วมากมายที่ตัดสินใจมาเรียนโดยไม่บอก
แถมตอนขึ้นเครื่อง ดันแอบหนีมาโดยไม่บอกใครสักคนนอกจากอากงคนเดียว
แค่โทรบอกก่อนขึ้นเครื่องสิบนาที ว่าแอ๋วกำลังจะไปเรียนต่อและขึ้นเครื่อง
พ่อโกรธลมออกหู น้อยใจที่ไม่ยอมให้พ่อหรือคนในบ้านขับรถไปส่ง
นับแต่นั้น เวลาโทรกลับบ้านแอ๋วจะโทรหาคุณแม่อยู่ฝ่ายเดียว
พ่อไม่ยอมพูดสายกับแอ๋ว แม่บอกว่า พ่อยังเคืองแอ๋วอยู่ ปล่อยไปสักพัก
พักใหญ่เชียวนะคะ สองปีนี่นานเหมือนกันนะคะพ่อ ที่เราไม่ได้คุยกัน


แอ๋วถามถึงสุขภาพของพ่อ เพราะรู้ดีว่ามันขึ้นลงแปรปรวนยิ่งกว่าหุ้น
บางวันพ่อก็บ่นเหนื่อย บ่นว่าล้าบางวันก็กระฉับกระเฉงขึ้นมาซะดื้อ ๆ
เราคุยกันแค่ไม่กี่นาที แต่พ่อรู้ไหมคะว่าแอ๋วมีความสุขแค่ไหนที่ได้พูดกับพ่อ
พ่อเรียกแอ๋วด๊อกเตอร์ แอ๋วว่าเร็วไปหน่อยไหมคะพ่อขา ที่แซวกันแบบนั้น
ถ้าเป็นด๊อกเตอร์นวด คงจะไหวน่ะค่ะ ถนัดนักไอ้เรื่องนวดจับจุด
คลายเส้น กระตุ้นต่อมกามาผู้ชายให้สู้ยิบตา แอ่นท้าสู้อีนังแอ๋ว
ซึ่งพ่อคงไม่ปลื้มเท่าไรใช่ไหม ที่ลูกพ่อดันเก่งนอกลู่นอกทางแบบนี้
แต่เอาเถอะค่ะ ถึงไม่จบเอก แต่จบโท พ่อก็คงจะมีความสุขบ้างใช่ไหม
แอ๋วจะพยายามนะคะพ่อ จะพยายามหลีผู้ชายให้น้อยลงกว่าเดิม
พยายามเอาเรื่องเรียนเป็นที่ตั้ง ต้องมาเป็นอันดับหนึ่งในทุกกรณี
ส่วนเรื่องผู้ชาย แอ๋วขอให้ความสำคัญในอันดับที่หนึ่งจุดหนึ่งได้ไหมคะ
แอ๋วล้อเล่นค่ะพ่อขา พ่อเอาตีนลงก่อนได้ไหมคะ แล้วค่อยอ่านต่อ
เกรงว่าเส้นจะยึดจนพ่ออ่านต่อไม่ไหว อย่าเพิ่งเตะอีแอ๋วของพ่อนะคะ
เก็บเท้าของพ่อไว้เตะปากคนขับรถไม่เอาไหนของเราดีกว่าค่ะ

ในที่สุด แอ๋วก็ปลอดโปร่งขึ้นมาในระดับหนึ่งหลังจากคุยกับพ่อ
แม้จะไม่ได้ "ปลดล็อก" ทุกเรื่องที่ยังจองจำอยู่ในหัวใจของแอ๋ว
คงจะต้องประทับตรา ตีตรวนต้องห้ามไว้จนตลอดชีวิต
แอ๋วคงทำได้แค่ให้พ่อภูมิใจในเรื่องการเรียน การทำงาน
และการดำเนินชีวิตอย่างที่แอ๋วเป็น ส่วนเรื่องอื่นคงยกไว้นะคะ
จนแล้วจนรอด พ่อก็คงไม่ได้อุ้มหลานของแอ๋วอย่างใจหวังแน่นอน
เพราะตราบใดที่วิทยาศาสตร์ยังไม่ก้าวหน้าขนาดผ่าตัดมดลูก
ฝังลงในร่างแอ๋วได้ แอ๋วก็คงตั้งท้อง เบ่งหลานให้เชยชมไม่ได้
ซึ่งอย่าหวังว่าแอ๋วจะยอมจิ๋มฟู ทิ่มปิ๊ผู้หญิงเพื่อให้ได้หลานนะคะ
เมินซะเถอะค่ะพ่อขา ไม่มีทางเสียล่ะ แอ๋วยอมผูกคอตายดีกว่า
แอ๋วให้อย่างอื่นได้หมด ยกเว้นเรื่องนี้เท่านั้นนะคะพ่อขา

ก่อนวางหูโทรศัพท์ พ่อพูดอยู่ประโยคหนึ่งให้แอ๋วได้คิด

"พ่อคงดูแลลูกทางโน้นไม่ได้ ก็มีแต่แอ๋วล่ะที่ต้องดูแลตัวเอง
ชีวิตอยู่ในมือของลูกแล้ว แม้พ่อจะห่วงและโกรธเราแค่ไหน
พ่อก็บังคับลูกไม่ได้ ดูแลตัวเองดี ๆ นะ"

พ่อขาแอ๋วจะพยายามทำตามที่พ่อบอกทุกถ้อยคำเลยนะคะ
ที่สำคัญตัวเองพ่อก็ต้องทานยาตามหมอสั่งให้ครบถ้วน
เลิกมีเมียน้อยซะทีได้ไหมคะ เท่าที่มีก็ดูแลไม่หมดแล้ว
วันไหนว่าง พ่อก็พาคุณแม่ไปเดินเล่นออกกำลังกายบ้าง
คุณแม่เค้าน้อยใจจะแย่เวลาพ่อไม่ไปไหนมาไหนกับเขา
อีกอย่าง เลิกทานของมัน ๆ หวาน ๆ ก็ดีนะคะพ่อขา
เห็นพ่อทานทีไร แอ๋วแทบมันจุกอกแทนพ่อค่ะ
พ่อเล่นทานของที่หมอห้ามแบบไม่ยั้ง ไม่นับจำนวน
เลิกได้ก็เลิกนะคะพ่อ ถ้าเลิกมีเมียเล็กเมี่ยน้อยไม่ได้
ก็เลิกทานของแย่ ๆ พวกนั้นเถอะค่ะ

รักพ่อค่ะ
แอ๋ว