คุณนายแอ๋วมหาสนุก กะเทยตัวเขื่อง

กราบแทบตักอากงค่ะ

แอ๋วสอบเสร็จแล้วนะคะอากง แทบจะร้องกรี๊ดตอนที่ทำข้อสอบเสร็จ
ดีที่ยั้งใจไว้ ไม่งั้นคงต้องอับอายขายขี้หน้าฝรั่งทั้งห้องประชุมเป็นแน่
นี่เป็นเวลาสองปีเต็มพอดีที่แอ๋วไม่ได้กลับไปเหยียบแผ่นดินเกิดเลย
กงอย่าดุแอ๋วเลยว่าทำไมถึงได้ไม่แม้จะกลับไปเยี่ยมใครต่อใครที่โน่น
แอ๋วมีเหตุผลส่วนตัว มีความจำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้ หวังว่ากงคงเข้าใจ
เอาเป็นว่า ตลอดเวลาที่แอ๋วห่างบ้านมาใช้ชีวิตเพียงลำพังที่ต่างแดนนี้
แอ๋วหลานตัวดีของกงสบายดี สุขภาพร่างกายแข็งแรง ไม่เจ็บไม่ป่วย
กงละคะอยู่ทางโน้น คงคิดถึงแอ๋วมากชิมิ ไม่มีใครกวนประสาท
ไม่มีใครป้ออากงได้เท่ากับแอ๋ว ไม่มีใครนั่งคุยกับอากงตอนกินข้าว
และแน่นอนไม่มีใครที่กอดแอ๋วแล้วอบอุ่นสบายใจเท่าอากง

หัวใจแอ๋วไม่แตกสลาย ยังทานทนกับสิ่งกระทบกระทั่งรอบตัว
เพราะแอ๋วยังมีอากง คนแก่ไม่กี่คนที่เห็นตัวตนแท้จริงของหลานกะเทยคนนี้
อากงไม่เคยพูดตรง ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่แอ๋วเป็น แอ๋วทำ และแอ๋วคิด
แต่สิ่งที่กงยอมรับ มันมากพอที่จะทำให้แอ๋วอดทนและไม่ใส่ใจกับปัญหา
เลิกคิดที่จะเอาทุกอย่างในโลกมาสุมกองให้ปวดหัวเล่น
เพราะถ้าแอ๋วร้องไห้ คนที่จะเสียใจมากกว่าแอ๋ว ก็คืออากง

อากงขา เรื่องเรียนไม่ต้องห่วงนะคะ อีแอ๋วก็ยังเรียนตกต่ำเสมอต้นเสมอปลาย
หาได้กระเตื้องขึ้นไม่ เรียกได้ว่า แอ๋วสม่ำเสมอกับทุกเรื่อง แค่สอบไม่ตก
ก็บุญคุ้มหัวแล้วค่ะกง เพราะงั้นที่อวยพรก่อนมาว่า เรียนให้เก่ง ๆ นั้น
คาดว่าแอ๋วคงทำไม่ได้หรอกค่ะ สมองแอ๋วไม่ได้มีไว้เพื่อเรื่องดีเท่าไรนัก
ฉลาดปราดเปรื่องแต่เรื่องมองหาผู้ชายใส่ตัวค่ะ ไม่เก่งเรื่องแสวงหาความรู้ใส่สมอง
อากงคงไม่ว่าอะไรนะคะ ถ้าหลานของกงยังฉลาดเท่าเดิม หรือพูดให้ถูก
มันคงโง่ดักดาน ไม่ได้ทำให้กงภูมิใจเท่าไรนักนั่นเอง น่าเศร้านะคะกง
เกิดมาสวยทั้งที แต่สมองดันทื่อมะลื่อ เอาเถอะค่ะกงต้องเข้าใจ
เป็นกะเทยแค่สวยน่ารัก ก็น่าจะพอแล้ว ส่วนไม่มีสมอง ช่างมันเถอะค่ะ

สำหรับเรื่องสุขภาพ กะเทยควายอย่างแอ๋ว คงไม่มีอะไรมาทำให้ป่วยตายได้
นอกจากโดนตีนผู้ชายค่ะ แต่เท่าที่ผ่านมา ยากที่จะมีหน้าไหนมาหือหรอกค่ะ
เพราะถ้าลองอีแอ๋วบ้าเลือด ก็เตะต่อยจิกตี และฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้ง่าย ๆ
ก็เลยรอดมือรอดตีน แร่ดแต๋ดแต๋ได้ตามระเบียบ ไม่เจ็บไข้ได้ป่วยอย่างที่คิด
อาจจะมีเป็นหวัด หรือเจ็บตูดบ้างตามสมควรค่ะ คงไม่ต้องอธิบายนะคะ
เพราะมันอาจจะทำให้อากง ปวดหัวกุมขมับมากขึ้น ชิมิคะ

เรื่องอาหารการกินที่กงห่วงนักห่วงหนา แอ๋วดูแลตัวเองได้ในระดับหนึ่ง
ถึงไม่เลิศอลังการเท่าอยู่บ้านเรา ก็ถือว่าผ่านค่ะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องหิ้วท้องไส้กิ่ว
ไปพึ่งพาอาหารฝรั่งเลี่ยนแสนแพงมันทุกมื้อ แอ๋วทำกินเอง อร่อย ประหยัด
แล้วก็เป็นเสน่ห์ปลายจวักที่มีไว้กวักผู้ชายเข้าปากค่ะกง เรื่องธรรมชาติ
ที่แอ๋วแสนจะภูมิใจ ในชีวิตอีแอ๋วก็ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้เหมือนกัน

กงขา......สิ่งเดียวที่ทำให้แอ๋วรู้สึกแย่ลง ก็คงเป็นเพราะแอ๋วคิดถึงใครสักคน
ทายซิคะกง ใครกันนะทำให้กะเทยน้อยใจเด็ดอย่างแอ๋วหวนนึกถึงได้
คนแก่ ๆ หูตาฟางไม่ดี เดินกระย่องกระแย่งถือไม้เท้า ยิ้มตาหยีที่พออกพอใจ
ใจกว้างยิ่งกว่ามหาสมุทร แถมยังมีมือที่อ่อนโยนที่สุดไม่มีใครมาเปรียบ
คนที่ต้อนรับคนอย่างแอ๋วเข้าไปในหัวใจ และไม่เคยคิดรังเกียจเดียดฉันท์
และเป็นคนเดียวที่ตั้งตารอหลานให้มากินข้าวด้วยกันอย่างใจจดใจจ่อ
แอ๋วคิดถึงคนแก่คนนั้นมากมายเหลือเกินค่ะกงขา

หัวใจแอ๋วไม่ได้แกร่งกล้าเท่าใดนัก ความจริงมันเปราะและบอบบางมาก
แอ๋วรู้ตัวดีมาตลอดนะคะกง อย่างที่เคยบอกไปนะค่ะว่า แอ๋วอยู่ได้ทุกวันนี้
เพราะมีกงเป็นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ ให้กะเทยคนนี้อยู่บนโลกได้
ไม่เสียผู้เสียคน หรือเตลิดเปิดเปิงไปไกลจนยั้งและยื้อไม่อยู่
ทรงตัวเป็นกะเทยใฝ่คุณธรรมที่พอเอาถ่านเอาฟืนอยู่บ้าง ไม่เลวไปซะทีเดียว

ตอนนี้ แอ๋วคงต้องยอมรับเสียทีว่า ป่วยการที่แอ๋วจะโกหกหลอกลวงตัวเองต่อไป
ไม่ว่าเวลาจะผ่านล่วงเลยนานแค่ไหน ความจริงก็คือความจริงที่ต้องยอมรับ
นับแต่วันที่แอ๋วร่ำลากงว่ากำลังจะไปเรียนต่อ และคงใช้เวลาอีกหลายปีดีดัก
อาจจะไม่ได้กลับมาบ้าน มาเยี่ยมกงขวัญใจของอีแอ๋วได้บ่อยครั้งนัก
แอ๋วมองเห็นดวงตาที่ปกติจะเปล่งประกายสุกใส หมองหม่นลงเมื่อรู้ว่า
จะไม่มีแอ๋วอยู่ข้าง ๆ คอยไถเงิน หรือกินข้าวด้วยกันอีกเหมือนเช่นเคย
แอ๋วใจหายวาบ ที่กงบอกว่า กำลังใจของกงไปแล้ว กงจะอยู่ได้ยังไงกัน
กงคะ กงจะรู้บ้างไหมว่า แอ๋วแทบทนไม่ได้ที่กงให้ความสำคัญกับหลานคนนี้
มันมากไปหรือเปล่าคะกง จนบางทีแอ๋วรู้สึกผิดเหลือเกินที่ทิ้งกงมาเรียนต่อ
เพราะแอ๋วไม่ได้เป็นหลานที่ดี หรือลูกคนโปรดของบ้านเท่าไรนัก

แต่กงก็เข้มแข็งมาก แอ๋วไม่เคยเห็นคนแก่ที่ไหน พยายามสู้ทุกอย่าง
เพื่อไม่ให้เป็นภาระของใคร อากงของแอ๋วเก่งที่สุดเลยรู้หรือเปล่าคะ
อย่างน้อย กงก็ทำให้แอ๋วรู้ว่า การพึ่งพาตนเองเป็นสิ่งที่ประเสริฐเหลือเกิน
และกงก็ทำให้แอ๋วเห็นมาตลอดโดยไม่ต้องสั่งสอน กงทำให้เห็นทุกวี่ทุกวัน

ก่อนมา แอ๋วรุ้ดีว่า สุขภาพของกงทรุดลงอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยเดินเหินได้
ไปเดินเล่นกับแอ๋วแทบทุกเช้า กลับต้องนอนซมในห้อง บ่นเหนื่อยตลอดเวลา
ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร หายใจก็ไม่สะดวกเหมือนเคย จนต้องหามส่งโรงพยาบาล
แอ๋วไปเยี่ยมกงทั้งน้ำตา แม้จะปาดทุกหยดให้แห้งก่อนเข้าไปหาอากงในห้อง
กงก็จับได้อยู่ดีว่า แอ๋วเพิ่งร้องไห้ บอกไม่ให้แอ๋วกังวลใจเรื่องสุขภาพของกง
ใครจะทำใจได้ล่ะคะกง กงเล่นป่วยแบบไม่เคยเป็นมาก่อนอย่างนี้ ใจไม่ดีนะคะ
กงจำได้ไหม วันที่แอ๋วไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล หัวใจแอ๋วแทบวายปราณ
ทันทีที่รู้ข่าวว่า กงเจ็บต้องหามส่งโรงหมอกะทันหัน โชคดีหมอยื้อชีวิตกงไว้ได้อีกครั้ง

"กำลังใจของกงไปแล้ว กงจะอยู่ได้ไง"

คำพูดสุดท้ายที่กงบอกกับแอ๋ว มันช่างเสียดแทงความรู้สึกของแอ๋วเหลือเกิน
แม้กงไม่ได้ไปส่งแอ๋ว เพราะเดินเหินลำบากต้องเดินทางไกล ไม่สะดวก
กงอวยพรก็วิเศษพอแล้ว ขอให้แอ๋วเดินทางไปโดยสวัสดิภาพ เรียนหนังสือเก่ง ๆ
และกอดแอ๋วไว้อย่างที่เคยทำ แอ๋วพร่ำบอกเสมอก่อนขึ้นรถเข้ากรุงเทพ

"กงต้องไม่เป็นอะไรนะคะ กงของแอ๋วแข็งแรง เราเกี่ยวก้อยสัญญาไว้
ว่าวันที่แอ๋วเรียนจบ กงจะต้องถ่ายรูปกับแอ๋วในชุดครุย"

และแอ๋วก็คิดเสมอว่า วันนั้นคงจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดของกะเทยไทย
วันที่แอ๋วอยู่ในชุดครุยรับปริญญา มีคนแก่ที่หล่อที่สุดในโลกยืนยิ้ม
ถ่ายรูปร่วมกันด้วยใบหน้าเบิกบานแจ่มใส

แม้ในวันนี้ แอ๋วยังโกหกตัวเองว่า อากงยังอยู่ที่บ้าน ยังนั่งเฝ้ารอหลานอยู่
เพราะต่อให้เวลาผ่านไปแค่ไหน แอ๋วทำใจไม่ได้หรอกค่ะ
ว่าอากงของอีแอ๋วจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
สองเดือนหลังจากแอ๋วมาเรียนหนังสือที่นี่ กงจากแอ๋วไปโดยสงบ
ไม่มีใครในบ้านแอ๋วบอกกับแอ๋วเรื่องนี้ ไม่มีใครยอมพูดถึงแม้แต่เอ่ยชื่อ
แอ๋วรับรู้เรื่องทั้งหมด จากญาติที่เขาบอกเพราะสงสารที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
กงคะ นี่คงถึงเวลาแล้วใช่ไหมคะ ที่หลานของกง จะต้องเลิกหลับหูหลับตา
กับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียที ต่อให้แอ๋วเขียนถึงกงยืดยาวแค่ไหน
กงก็ไม่มีวันรับรู้ว่า หลานของกงคิดถึง และรู้สึกผิดมากมายเพียงใด
ถึงตรงนี้กงคงเข้าใจว่าทำไมแอ๋วถึงยื้อเวลาไม่กลับเมืองไทยเสียที

แอ๋วได้เสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปแล้วคนหนึ่ง กงรู้ไหมคะ
และนี่แอ๋วก็เสียที่พึ่งทางใจไปโดยไม่มีวันกลับคืน
กงว่า แอ๋วจะปวดร้าวหัวใจแค่ไหนในเวลานี้
ไม่รวมสิ่งที่แอ๋วทิ้งไป เพียงเพราะอนาคตของตัวเอง

หลับให้สบายนะคะ
แล้วแอ๋วจะกลับไปเยี่ยมอากงที่หลุมศพ
เอาปริญญาไปฝาก

ด้วยรักและเคารพ
แอ๋ว

ปัดจิ๋มลิขิต

• ข้อมูลหายไปสองสามวัน มีใครเซฟไว้บ้างไหมคะ ถ้ามีช่วยส่งกลับมาให้แอ๋ว
  ด้วยจะเป็นพระคุณยิ่ง