คุณนายแอ๋วมหาสนุก กะเทยตัวเขื่อง

กรี๊ดด..เครียดค่ะ อีตาโอลิเวอร์ยังไม่กลับ เกิดอะไรขึ้นคะ หรือว่านังแอร์กี่ที่ไหนเกี่ยวผัวแอ๋วไปแดกแล้ว...แล้วนี่จะทำอย่างไรดี....คงต้องรอจนกว่าจะกลับมาเอง...คิดถึงเขาค่ะ ทำไงได้คะ ผัวไม่อยู่ หนูก็เหงา...เรื่องธรรมดาชิมิคะ แล้วอีแอ๋วก็ไม่ได้ไปออกนอกลู่นอกทางด้วย...ทั้งที่คันจะหายชัก แอ๋วกลัวโดนเตะค่ะ ขืนไปหาอะไรทิ่มปิ๊

เมื่อครั้งยังแรดแต๋ดแต๋อยู่ที่เมืองไทย...แอ๋วต้องไปเรียนหนังสือพิเศษแถวสยามค่ะ เรียกได้ว่าออกจากบ้านตั้งแต่เช้า แล้วก็ฝังร่างอยู่แถวนั้น อีแอ๋วสมัครสมาชิกยิมที่โรงแรมปทุมวันไว้ค่ะ..ก็เลยออกจากบ้านนอกเข้ากรุงตั้งแต่เช้ามืด บ้านช่องปล่อยให้พี่เลี้ยงเฝ้าค่ะ อีเจ้าของบ้านไม่เคยอยู่สักวัน แล้วก็ไปยิมหาไอติมโคนกิน เอ๊ยไปออกกำลังกายให้แขนขาสวยค้า..อย่าคิดอะไรมากซิคะ พอสักสาย ๆ แอ๋วก็ไปเรียนจนถึงบ่าย หรือยันเย็น สุดแต่ค่ะ แล้วก็จะเดินแรดอยู่ในสยามเยี่ยงสนามหลังบ้าน บางครั้งแอ๋วยังนึกเลยนะคะ ทำไมไม่มากางเต๊นท์นอนซะที่หน้าสยามเซ็นเตอร์ซะเลย จะได้ไม่เสียเวลาหิ้วกล้วยสอยผู้ชายไปกินไกลถึงบ้านนอกบ้านนา

แต่โดยรสนิยมแอ๋วแล้ว แอ๋วชอบผู้ชายตัวโต ๆ ล่ำไม่ล่ำแอ๋วไม่รู้ค่ะ แอ๋วล่ำอยู่แล้ว แล้วก็สูงกว่าแอ๋วก็น่าจะดี จำได้ว่าวันหนึ่งแอ๋วไปเล่นอินเตอร์เน็ตที่มาบุญครอง ขณะที่นั่งเล่นอีแอ๋วก็ใช้สายตาสแกนหาผู้ชายกินค่ะ ไม่ได้คาดหวังอะไร ช่วงนั้นทะเลาะกับแฟนเด็กพอดี แบบกะไม่กลับไปกินเด็กอีกต่อไป สถานะโสดชั่วคราว การหาอะไรคั่นเวลาช่วงปิ๊ว่าง จึงเป็นเรื่องปกติสามัญของกะเทยสวยร่านสวาทอย่างอีคุณนายแอ๋วค่ะท่านผู้อ่านที่รัก

แอ๋วมองไปเห็นผุ้ชายตัวสูงใหญ่ ผมสั้น หน้าตี๋ เท่านั้นแล่ะค่ะ ต่อมสวาทของแอ๋วก็ทำงานอัตโนมัติ มองจิกไปแบบไม่ยั้ง....ตอนแรกก็นึกว่าคงจะไม่มีผลสะท้อนอะไรกลับมา ขอลวนลามด้วยสายตาซะหน่อย อย่างน้อยก็คลายความร่านน่ะค่ะ...แต่ผมตอบรับเกินคาดเฮียแกมองกลับมา เราสองคนเล่นเกมจ้องตากันตลอดเวลาที่เล่นเน็ต จนอีตาล่ำหน้าตี๋นั่นลุกขึ้นไปจ่ายค่าเน็ต อีแอ๋วหูกางเท่าเรือใบเลยค่ะ...จากบทสนทนาอีตาล่ำโดนใจนั่นไม่ใช่คนไทยแน่นอน...เพราะพูดภาษาอังกฤษปร๋อ....ตายล่ะอีแอ๋วนี่หล่อนตั้งใจจะเล่นตี๋อินเตอร์ทั้งที่พูดภาษาอังกฤษได้แค่สามคำเนี่ยนะ...ช่างกล้า

ในเวลานั้นแอ๋วไม่ได้คาดหวังค่ะว่าจะได้....อีตาตี๋นั่นมายืนนิ่งที่หน้าประตูร้านแล้วก็ยืนจ้องแอ๋วไม่วางตา เอาล่ะถึงเวลาอีแอ๋วเลิกแชทหาผัวแบบไร้ความหวัง แล้วก็ไปเล่นของจริงตรงหน้าดีกว่าค่ะ แอ๋วก็เลยรีบไปจ่ายตังค์ แล้วก็เดินตามไปตรงเกมเซ็นเตอร์ เห็นพี่ตี๋แกเล่นเกมอย่างเมามัน...แอ๋วก็ไม่รู้จะทักทายยังไง เอาวะคะไม่เข้าถ้ำเสือจะได้กินจู๋เสือได้ยังไงจริงไหมคะ แอ๋วก็เลยไปหยอดเหรียญเล่นเกมข้าง ๆ เฮียแกค่ะ..ลงทุนไปสิบบาท

เกมหอยอะไรคะ เล่นไม่รู้เรื่อง ก็เกิดมาชอบเล่นเกมกดต่อยตีเป็นซะที่ไหนล่ะ เคยเล่นแต่บารบี้ หรือแต่งตัวตุ๊กตา..ให้มาเล่นเกมรุนแรงแบบนี้ ก็ต้องหงุดหงิดเป็นธรรมดา อีแอ๋วเริ่มส่งเสียงแง้ว ๆ อย่างโมโหที่ต่อยตีไอ้ตัวประหลาดในจอไม่ได้ดังใจ....ตอนนั้นไม่สนผุ้ชายค่ะ คิดจะเอาชนะลูกเดียว ลืมไปเลยว่ามาอ่อยผุ้ชายข้าง ๆ

ฟ้าเป็นใจให้อีแอ๋วก้าวสู่จู๋อินเตอร์ค่ะ...อีอาเฮียนั่นทนไม่ไหวก็เลยเอียงหน้ามาบอกเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงสิงคโปร์...ทำไมแอ๋วรู้คะ ก็เพราะสำเนียงของเอียแก จะลงท้าย ล่ะ ล่ะ ตลอด ฟังไม่ออกก็แปลกแล้ว อีตานั่นบอกให้แอ๋วกดปุ่มอะไรสักอย่าง เพื่อให้ทำท่าพิเศษได้....แอ๋วก็ตอบขอบคุณเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงกะเหรี่ยงแท้ ๆ กลับไป..โดยไม่ลืมหยอดตาหวานไปนิด เรียกคะแนนนิยมแล้วก็สานสัมพันธ์กันให้แนบแน่นด้วยสายตา

เราทั้งคู่เล่นเกมจนเกือบจะหมดตัวค่ะ อีแอ๋วงี้ตัวเบา เงินที่เอาไปค่าขนมหมดเรียบ...ไม่มีอะไรจะหยอดแล้ว ก็เลยต้องเลิก ในขณะอีตาตี๋เป้าหมายของคุณนายแอ๋วก็ทำท่าจะป่วยเหมือนกัน เพราะเล่นกันมาราธอนมาก แอ๋วชวนคุยแล้วก็บอกว่า จะกลับบ้านแล้ว...ไอ้ตี๋หน้าหล่อหุ่นโดนใจแอ๋วก็ชวนแอ๋วไปหาอะไรกินกันที่ร้านโอปองแปงด้านล่างของห้าง แอ๋วคงจำไม่ผิด

เรานั่งคุยกันแล้วแอ๋วก็รู้รายละเอียดเพิ่มขึ้น อีตาตี๋นี่ชื่อจอห์น เป็นคนสิงคโปร์แล้วก็เข้าออกเมืองไทยเป็นว่าเล่น เพราะทำการค้าอยู่ ตอนนั้นแอ๋วกำลังเคว้ง มาเจอหนุ่มในสเป็ค (อีกแล้ว) แอ๋วก็ติดแหง็บเลย ด้วยท่าทางที่สุภาพ พูดจารื่นหู แล้วก็ตี๋โดนใจ ที่สำคัญเราเริ่มต้นรู้จักกันด้วยการนัดไปโน่นไปนี่หลังจากนั้นอีกหลายครั้ง โดยไม่ได้ไปนอนเอากันอย่างที่แอ๋วคิดไว้ (แป่วและแห้วค่ะ) แต่ก็ดีค่ะ เพราะหลังเลิกเรียนแอ๋วก็จะไปเจอที่มาบุญครองจนกลายเป็นกิจวัตร ส่วนใหญ่ก็ไปเล่นเกมแล้วก็ไปดื่มกาแฟกัน ไม่ได้เกินเลยไปกว่านั้น ก็น่าแปลกนะคะ อีแอ๋วก็ไม่ได้ร้องขอ หรือลากเฮียจอห์นแกไปทำมิดีมิร้ายค่ะ

แต่ก็มีบ้างนะคะที่จะจับต้องสัมผัสกายกัน อย่างตอนไปดูหนังแอ๋วก็จัดการล้วงควักตับไตและน้องเจี๊ยวจนไม่ได้ดูหนังสักเท่าไร....เสียดายค่ะที่ดันเลือกที่นั่งตรงกลาง คนเพียบ ไม่งั้นมีสนุกบึ้มกว่านี้....เวลาไปเที่ยวแถวสีลม อีแอ๋วเดินไปเจอจอห์น แอ๋วก็จะโดนลากไปกินข้าวด้วยกันแถวนั้น พอจะกลับบ้าน แอ๋วก็เกินหญิงค่ะ จูบลากันตรงนั้น แอ๋วเองกลับรู้สึกดีแค่ได้เดทกัน

เพราะหลังจากคบกันได้สักพัก แอ๋วก็รู้สึกว่า เฮียแกไม่ได้ต้องการแอ๋วในแนวคนรักเท่าไรหรอก เพราะเฮียเวลาเมาแล้วอยุ่กับเพื่อน สาวแตกมากค่ะ....อีแอ๋วกำลังจกส้มตำเห็นแล้วตะลึงค่ะ...อีกอย่างเพื่อนของจอห์นก็บอกว่า อีจอห์นเนี่ยอยุ่ล่างนะ...แล้วก็ชอบให้โดนทิ่ม หนูรู้หรือเป่า ? ถ้าหนูรู้ แสดงว่าหนูก็เป็นผัวมันซิ ชิมิ ชิมิ

เอ่อ....เพื่อนคะ...อีแอ๋วไม่รู้นี่คะ...นี่ขนาดฟังแอ๋วยังตะลึงคอหมูย่างติดคอเลยค่ะ....ยิ่งมาเห็นหลักฐานตอนเฮียหรือควรจะเรียกเจ๊จอห์นดี....สั่งกับข้าวด้วยน้ำเสียงตอแหลสุด ๆ ขนาดแอ๋วระดับเจ้าแม่แล้ว ต้องอายค่ะ..สาวสนั่นสีลมเลย...อีแอ๋วแทบจะเอาข้าวเหนียวอุดจมูกแล้วก็ลงไปนอนดิ้นตายซะตรงฟุตบาทนั่นล่ะค่ะ...ทำไมไม่บอกกูคะว่า กะเทยสาวเหมือนกัน...ปล่อยให้ฝันหวานมานาน...แต่ไม่รู้ไงค่ะ อีแอ๋วก็ยังคบต่อไป เพราะเวลาเจ๊เอ๊ยจอห์นไม่เมา ก็เป็นผุ้ชายในฝันของแอ๋วเหมือนเดิม ตรงกันข้ามพอสุราเข้าปาก มันก็แปลงร่างเป็นเจ๊ร่านสวาททันที...อีแอ๋วล่ะงง

จากความหวังที่จะได้กินลอดช่องสิงคโปร์ กลับกลายเป็นว่าอีแอ๋วได้พี่สาวมาแทน...แถมแอ๋วเกือบจะต้องไปทำหน้าที่ฝาละมีด้วย...เกือบไปชิมิคะ แอ๋วยังไม่อยากเล่นเบี้ยนน่ะค่ะ...ทำไม่ได้หรือไม่เคยคิดจะทำไม่รุ้ค่ะ

เรื่องนี้สอนให้แอ๋วรุ้ว่า

มึงคิดจะเอาใครทำผัว ดูให้ดีก่อนว่า อีตานั่นที่หมายตาไว้เป็นกะเทยเหมือนอีแอ๋ว หรือว่าเกิดมาเพื่อเป็นผัวโดยกำเนิด เพราะถ้าพลาดอย่างแอ๋ว ก็แห้วซิคะ...น่าเสียดายเจ๊จอห์นค่ะ ล่ำ หล่อ ตี๋ โดนใจแอ๋วหมด...แต่ดั๊น.....แต๋วแตก