คุณนายแอ๋วมหาสนุก กะเทยตัวเขื่อง

ถึงแม้แอ๋วจะได้สายสะพาย "แรดดีเด่น"
และครองถ้วย "ร่านสวาทแห่งปี" ก็ตาม
แต่ไม่ได้หมายความว่าอีแอ๋วจะมีใจรักใครไม่เป็น
พอโตขึ้นแอ๋วพยายามวิ่งหาความรัก
แต่แอ๋วมักจะได้แต่สุขชั่วคืนแล้วก็หายไป
ก่อนมาเรียนแอ๋วก็มีแฟนค่ะ...เด็กกว่าแอ๋วจมเลย
เรื่องนี้มีที่มา ไว้แอ๋วจะมาเล่าอีกทีนะคะคุณผู้ท่านที่รักทั้งหลาย
แอ๋วความจำมันสับสนค่ะ ร้อยเรียงได้แต่เรื่องที่มันวิ่งเข้าสมองเมื่อไร
แอ๋วก็รีบเขียนออกมาเมื่อนั้น
ไม่ได้เรียงลำดับก่อนหลังแต่อย่างใดนะคะ
เดี๋ยวใครหลายคนที่กำลังจะหลงรักคุณนายแอ๋ว
จะเผ่นหนีอีนี่ไปก่อน เพียงเพราะเข้าใจว่าอีแอ๋วมีผัวเยอะ
ไอ้เยอะน่ะก็พอประมาณค่ะ แต่แอ๋วมีทีละคน
ไม่ได้สับหว่างไปมานะคะ...โปรดเข้าใจ
และกรุณาหลงรักแอ๋วต่อไป

ณ เวลานี้แอ๋วไม่ได้อยู่เมืองไทย....ต๊ายมีเสียงกระแทกหูอีแอ๋วว่า งั้นก็คงแบกข้าวสารอยู่แถวเขมรใช่ไหมยะ ทำเป็นคุย..ไม่เป็นไรค่ะหมาเห่าแอ๋วไม่สน...ตอนนี้แอ๋วมาเรียนหนังสือที่เมืองนอกเมืองนาค่ะ...ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ดิ้นรนพอมาได้นะคะ...คืออยากจะรักดีมีดีกรีเพิ่มสักนิดน่ะคะ ก็เลยหอบผ้านั่งเรือบิน ปร๋อมาสถิตย์เป็นสาวสวยผิวน้ำผึ้งที่มหาวิทยาลัยในประเทศที่มีน้ำล้อมรอบ..สองสามปีแล้วค่ะ..ต๊าย..นานเหมือนกันนะคะ

ตอนเอาเท้าแตะพื้นดินที่นี่ อีแอ๋วหมายมั่นปั้นมือว่า อากาศมันต้องหนาวเย็นอย่างที่อยากสัมผัส ก็เลยประโคมแต่งชุดเต็มที่ โดยไม่ได้สำรวจพยากรณ์อากาศ หรือศึกษามาให้ถ่องแท้เลยว่า อีประเทศเนี้ย ถ้าหลับตาแล้วไม่มอง ใช้ผิวหนังเป็นตัวรับรู้อุณหภูมิอย่างเดียว ประทานโทษนะคะอากาศแม่งเหมือนสกลนครตอนเที่ยงค่ะ ร้อนหน้าแหก ขนาดโบกซันบล๊อคยังเอาไม่ค่อยอยู่เลย แต่มาแล้วนี่คะ ครั้นจะให้สะบัดปิ๊กลับเมืองไทย ก็คงโดนท่านพ่อท่านแม่ปาดคอตายค่ะ..ก็ต้องทนอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็เรียนให้จบ

อย่างที่คุณนายแอ๋วเล่าเรื่องโอลิเวอร์ไปหน่อยหนึ่งแล้ว แต่แอ๋วไม่ได้เท้าความถึงรายละเอียดบางส่วนที่แอ๋วคั่วอีตาโอลิเวอร์นั้น ไม่ใช่อีแอ๋วเข้ายิมปุ๊บ ส่งสายตาจิกปั๊บ แล้วอีแอ๋วจะหิ้วฝรั่งมาเขมือบได้ทันทีเลยนะคะ มันต้องอาศัยขั้นตอนพัฒนาการค่ะ ใครบอกว่ารักของกะเทยปราศจากพัฒนาการ อีแอ๋วเถียงขาดใจค่ะ เพราะพัฒนาการในการวางแผนอ่อยผู้ชาย อีแอ๋วทำเป็นระบบค่ะคุณขา....แต่เวลาเรียนอีแอ๋วเละเทะไม่ได้เรื่อง..ไม่รู้ทำไมนะใจมันใฝ่เจี๊ยว ไม่สนเรียนสักเท่าไร วัน ๆ ก็ฝันถึงแต่ฝรั่งเจี๊ยวไจแอนท์ตลอดเวลา

ช่วงที่โอลิเวอร์กับแอ๋วสนิทสนมกัน น่าจะเป็นสิ่งดีสำหรับแอ๋วค่ะ เพราะแอ๋วขับรถไม่เป็น กะเทยอย่างแอ๋วขืนมาขับรถที่นี่ มีหวังรถเบียดเสาไฟฟ้าคอหักตายไปนานแล้ว ก็เลยอาศัยบารมีโอลิเวอร์ไปไหนมาไหนด้วยการติดรถเขาไป...ซึ่งแอ๋วก็รู้สึกว่า ถึงจับอีนี่เป็นผัวไม่ได้ ได้แค่เป็นเพื่อนแอ๋วก็ว่าโชคดีแล้ว แม้แอ๋วจะขันแตกกับความปากเสียของโอลิเวอร์ออกบ่อย...แต่เรื่องน้ำใจเนี่ยอีฝรั่งเนี่ยกินขาดค่ะ

คือขอให้บอกว่าจะไปไหน...โอลิเวอร์พาไปให้ จะไปซื้อของโอลิเวอร์ไม่เกี่ยง แต่มีข้อแม้ว่า อย่าเกินยี่สิบนาที ต๊าย..สาวนักช็อบอย่างแอ๋วเนี่ย ปกติเดินแรดที่เมืองไทยแถวห้างข้างบ้าน อีแอ๋วก็เล่นเดินตั้งแต่เที่ยงยันห้างปิดก็มีมาแล้ว...นี่มาจำกัดเวลาอีแอ๋ว...แต่แอ๋วก็ยอมรับกติกานั้นค่ะ...เพราะอย่างแรกแอ๋วอยากอยู่ใกล้ ๆ อีตาฝรั่งหำโตคนนี้ค่ะ ทำไงก็ยอม อย่างที่บอกความรักบังปิ๊ซะมิดเลย

เพราะงั้นเวลาอีแอ๋วจะซื้ออะไร ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าค่ะ มีการดูแผนที่ว่า ไอ้ร้านที่อีแอ๋วจะไปซื้อของมันอยู่ตรงไหนของมอลล์ จะซื้ออะไรต้องให้ไว กะเวลาไว้...จำได้ครั้งหนึ่งเราไป Outlet กันค่ะ มันลดราคาบ้าเลือดมาก ซึ่งถ้าอีสาวสายเลือดนักช็อปปิ้งอย่างอีแอ๋วไม่ไปเยือน มีหวังห้างเจ๊งค่ะ..ก็ต้องไปซะหน่อย....ไปถึงยังไม่ทันได้ของเป็นชิ้นเป็นอัน อีตาโอลิเวอร์มันซื้อกางเกงไปเรียบร้อย ในขณะที่อีแอ๋วยังกระบิดกระบวนเลือกของอยู่เลย....แถมยังทำสายตาประมาณ รีบ ๆ นิดนึง กรูเบื่อ....แต่พอเห็นแอ๋วทำหน้ากระเง้ากระงอด (ต๊ายเหมือนจะน่ารักนะคะ แต่อันที่จริง อุบาทว์ค่ะผู้อ่านขา...ลองนึกถึงหมีควายงอนซิคะ แนวนั้นเลย) พอเห็นอีตาโอลิเวอร์ไปนั่งรอที่รถ แอ๋วก็ตาลีตาเหลือกวิ่งตามไปที่รถค่ะ กลัวมันทิ้งแอ๋วไว้ที่นี่ แต่โอลิเวอร์มันถามว่า ได้อะไรมาบ้าง แอ๋วบอกว่ายังเลย ตัดสินใจไม่ถูก...แต่ไม่ซื้อแล้ว...

โอลิเวอร์ก็ขมวดคิ้วสามทบ...ถามว่าไหนยูบอกว่าจะมาซื้อของที่อยากได้ไง...ไหน ๆ บอกมาซิว่าจะเอาอะไร ยังไม่ทันไร ก็เดินดุ่มเตี้ย ๆ กลับไปในเอาท์เล็ท แอ๋วก็ต้องวิ่งตามซิคะ...พอไปถึงแอ๋วก็บอกว่า เห็นกระเป๋าสะพายสองใบ ชอบหมดเลือกไม่ถูกว่าจะเอาใบไหน...พี่แกก็เลยบอกว่า จะให้เขาเลือกให้ไหม...แอ๋วก็พนักหน้า..ยังไม่ทันพูดอะไรพี่แกก็หยิบใบสีเข้ม ๆ ไปที่เคาน์เตอร์แล้วก็บอกแอ๋วให้ไปจ่ายตังค์.....อืม...งงค่ะ...เล่นกันงี้เลย แต่แอ๋วก็ได้กระเป๋าใบนั้นมาใช้จนบัดนี้...คุ้มมากค่ะ

หลายต่อหลายครั้ง...เราสองคนต้องเรียนรู้กัน อีแอ๋วเนี่ยบางครั้งจะนิสัยขี้งอน โอลิเวอร์เป็นพวกที่พูดไม่คิด อยู่ด้วยกันไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็แทบจะตบกันค่ะ อีแอ๋วเวลาโกรธจะเงียบ หรือโดนบ่นมาก ๆ ก็จะร้องไห้..แต่ไม่ร้องค่ะ บางครั้งนั่งรถไปด้วยกัน งอนซะครี่งหนึ่ง แล้วก็แหย่กันไปแหย่กันมาอีกครึ่งหนึ่ง...โดยรวมก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร รู้แต่ว่า กว่าจะทำให้ฝรั่งมันเข้าใจว่า "งอน" แปลว่าอะไร แล้วก็ "ง้อ" ต้องทำไง ก็ใช้เวลาอยุ่นาน

มีอยู่ครั้งหนึ่งแอ๋วโกรธที่อีตาโอลิเวอร์มันพูดแดกให้บ่อย ๆ เรื่องพูดไม่เรื่อง อยู่ในรถกันค่ะ นี่ถ้ารถไม่วิ่งอีแอ๋วกระโดดออกมาแล้ว..แต่แอ๋วไม่กล้าค่ะ เพราะถ้าโดดลงไปตอนที่โอลิเวอร์มันเหยียบร้อยยี่สิบบนทางด่วน แล้วหน้าแอ๋วครูดไปกับถนนหลวง แล้วโดนรถบรรทุกซ้ำ แอ๋วก็สะท้านแล้วค่ะ ก็เลยนั่งหน้าเป็นตูดหมาตลอดขาไป แต่พอขามา โดนโอลิเวอร์แซวหน่อย ล้อให้หายโกรธ แอ๋วก็ขำ หายงอนค่ะ ตลอดทางเราก็เคยกุ๋งกิ๋งกันจนมาถึงห้อง

ตอนนั้นแอ๋วยังไม่ได้มีทีท่าชัดเจนเท่าไรว่า แอ๋วน่ะรู้สึกยังไงกับโอลิเวอร์...แค่เราไปไหนมาไหนด้วยกัน โทรหากันทุกวัน...ซึ่งแอ๋วก็เคยตัดใจไปแล้วว่า อย่างดีก็แค่เพื่อน เพราะโอลิเวอร์ไม่นับเรื่องปากหมาแล้ว ความเป็นคนใจกว้างนั้น แอ๋วต้องยอมรับค่ะว่า อีนี่มีดีที่หัวใจ

วันหนึ่งโอลิเวอร์โทรขึ้นมาที่ห้อง บอกว่าขับรถมารอที่ข้างล่างแล้ว มีเรื่องอะไรจะคุย เดี๋ยวไปทะเลด้วยกัน ให้ไวแล้วรีบลงมา..ตอนนั้นเราเพิ่งทะเลาะกันค่ะ ไม่พูดกันซะหลายวัน พอมันนานไปแอ๋วก็รู้แล้วว่าตัวเองตัดฝรั่งจากขั้วหัวใจไม่ได้ค่ะ...เพราะปกติเราจะโทรคุยกันทุกวัน...จนกลายเป็นกิจวัตรที่แอ๋วขาดไม่ได้ พอเราโกรธกัน ไอ้สิ่งเหล่านี้มันหายไป....มันยากที่จะทำใจชิมิคะ

แอ๋วตาลีตาเหลือกลงไปที่รถ...ตลอดทางแอ๋วก็ไม่ได้คุยอะไรมาก ได้แต่มองหน้า...โอลิเวอร์ถามแอ๋วว่า ทำไมชอบมองหน้าเขาบ่อย ๆ แอ๋วก็บอกว่า มองแล้วสบายใจ แกมันก็หล่อเหมือนกันนะ (หยอดค่ะหยอด) ต๊ายยิ้มแทบปากฉีกค่ะ...แล้วเราก็เล่นกันไปจนถึงทะเล...ตอนนั้นใกล้ำแล้ว ทะเลที่นี่สวยดีแม้กระทั่งไม่มีแสงไฟ

เราสองคนเดินขนานไปตามริมหาด....โอลิเวอร์ถามแอ๋วว่า ทำไมเวลาส่ง SMS มาชอบลงท้ายว่า I miss you มันแปลกนะ ยูบ้าป่ะ แอ๋วก็อายซิคะ....ตอนแรกก็กะไม่ตอบ แต่แอ๋วบอกไปว่า รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ อาจจะเป็นเพราะแอ๋วทำแบบนี้กับคนที่รู้สึกดีด้วยมั้ง...

คำถามหนึ่งที่ทำให้แอ๋วชะงัก "ยูทำไมไม่พอใจไอบ่อย ๆ บางทีก็ไม่ยอมพูด ไอทำอะไรให้ยูไม่พอใจก็บอกนะ ยูคิดยังไงกับไอ....อีแอ๋วจะตอบได้ไหมคะว่า กูรักมึงน่ะ โหยเหงื่อแตกค่ะ...ทำไงดีคะ...แอ๋วก็เลยบอกว่า โอลิเวอร์ยูเป็นฝรั่งคนแรกนะที่อีแอ๋วไว้ใจ เชื่อใจ แล้วก็รู้สึกว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด แอ๋วน่ะรู้สึกดีกับโอลิเวอร์ และที่แอ๋วทำแบบนี้..แอ๋วเชื่อว่าแอ๋วไม่ได้ทำอะไรผิด ว่าแล้วแอ๋วก็อยากบิดตัวสามร้อบหกสิบองศาด้วยความขวยเขิน..ต๊ายอีแอ๋วอายค่ะ มียางอายกะเขาด้วย

โอลิเวอร์ก็พยักหน้า แล้วก็ถามคำหนึ่งว่า "ยูรักไอ" ใช่ไหม กรี๊ดด.......อีแอ๋วอยากเอาหัวมุดลงไปในทรายค่ะ ทำไมถามงั้นล่ะคะ...อีแอ๋วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ตอนนั้นมืดสนิทแล้ว...แอ๋วก็ยังไม่ได้ตอบอะไร แต่แอ๋วหันไปที่โอลิเวอร์ โอบไหล่แล้วก็พูดว่า

"แอ๋วน่ะรู้ตัวมาตลอดว่ารักโอลิเวอร์ แต่แอ๋วรุ้ว่า มันเป็นไปไม่ได้ แอ๋วถึงไม่พูดไง ถ้ายูรับไม่ได้แอ๋วก็ไม่ว่าอะไร แอ๋วทำใจได้ เพราะถึงโอลิเวอร์ไม่ได้รักแอ๋ว แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ไม่ใช่เหรอ"

แอ๋วหันไปมองตาโอลิเวอร์ อย่างน้อยสิ่งที่แอ๋วพูดมันไม่ได้แค่ขี้ปากพ่นออกมา มันมาจากใจอีคุณนายแอ๋วล้วนๆ แอ๋วไม่ได้คำตอบใด ๆ เราสองคนก็เดินโอบกันไปจนรู้สึกหนาว โอลิเวอร์พาแอ๋วมาส่งที่บ้าน...แอ๋วไม่ได้เสียใจหรือรู้สึกอะไรที่ปราศจากคำตอบจากโอลิเวอร์ แอ๋วรู้ดีว่าเรื่องแบบนี้ มันอาจจะแปลกสำหรับคนบางคนที่อยู่ดี ๆ กะเทยแสนสวยจะมาบอกรักกลางอากาศ

แต่หลังจากนั้น โอลิเวอร์ก็ยังปฏิบัติตัวเหมือนเดิม วันไหนเลิกเรียนไว้ ก็จะแวะมาทานกาแฟที่ห้องแอ๋ว บางครั้งไม่ได้มีธุระอะไร อีตาโอลิเวอร์ก็จะมานอนที่ห้องแอ๋ว หรือไม่ก็รับแอ๋วไปค้างที่บ้าน หรือขับเรือกันไปเล่นน้ำ ตอนนั้นยังไม่มีอะไรกันนะคะ....ยังเป็นเพื่อนที่สนิทมาก ๆ จนคนอื่นผิดสังเกตเท่านั้นเองค่ะ

แอ๋วอยากบอกว่า.....ตลอดเวลาที่แอ๋วมีโอลิเวอร์ แอ๋วได้เรียนรู้คำว่า "เหตุผล" และ "อารมณ์" ต้องแยกจากกัน ที่สำคัญความรักไม่เคยทำร้ายใคร ถ้าเราไม่เอามันนำหน้า แต่เราอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีรักมาเติมเต็ม ถึงแอ๋วจะร่าน กระแดะ แต่แอ๋วเวลารักใครรักจริงค่ะ....ต๊ายฟังดูไม่น่าเชื่อนะคะ....

ขอโทษนะคะวันนี้อีแอ๋วมาแบบสาวบริสุทธิ์ ปราศจากราคะให้เสียวเจี๊ยว กราบขออภัยค่ะ....