คุณนายแอ๋วมหาสนุก กะเทยตัวเขื่อง

บางครั้งอีคุณนายแอ๋วเคยนั่งอมยิ้มเมื่อย้อนนึกไปเมื่อครั้งอดีตที่แอ๋วมี "รัก" ที่เรียกได้ว่า เป็นครั้งแรกของหลายประสบการณ์ที่ทำให้แอ๋วเรียนรู้ว่า อานุภาพรักนั้น สามารถเอาชนะความแรดร่านของแอ๋วได้ค่ะ และจนบัดนี้แอ๋วก็ยังรู้สึกดีอยู่แม้ว่าอะไรต่อมิอะไรมันได้กลายเป็น "อดีต" ที่น่าทรงจำสำหรับแอ๋ว ไม่ได้เป็นอดีตที่เจ็บปวดอย่างที่แอ๋วคาดคิดไว้เลยแม้แต่นิด

เมื่อตอนที่แอ๋วเรียนใกล้จบป.ตรี อีแอ๋วเลี้ยงผู้ชายเอ๊ยหาเลี้ยงตัวเองด้วยการสอนพิเศษเด็กค่ะ โดยเฉพาะเด็กหนุ่มเนื้อแน่น หำกำลังโต อีแอ๋วจะคิดราคาพิเศษ เรียกได้ว่า สอนกันทั้งทฤษฎีและปฏิบัติค่ะ ต๊ายคงคิดว่าอีแอ๋วจะกินเด็กชิมิคะ ไม่หรอกค่ะ อีแอ๋วยังมียางอายอยู่ แต่แอ๋วก็ได้เจอคนที่พิเศษที่สุดในชีวิตก็เพราะการสอนพิเศษนี่แหล่ะค่ะคุณผู้อ่านขา.....แล้วเราก็คบกันมายืดยาวหลายปี อย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนั้น

ปกติอีแอ๋วก็ไม่ค่อยสนเด็กเท่าไรหรอกค่ะ เพราะสเป็คแอ๋วต้องเป็นผุ้ใหญ่กว่าอ่ะ ถึงจะเข้าตาอีกะเทยเรื่องมากอย่างอีคุณนายแอ๋ว แต่โลกนี้มันมีข้อยกเว้นเสมอล่ะ ความรักครั้งนี้ แอ๋วเรียกว่าครั้งแรก เพราะมันมีพัฒนาการ มีลำดับของการสานสัมพันธ์ ไม่ใช่เจอกัน ดันหำเข้าตูด หลับหูหลับตาหาความกระสันต์เสียวเจี๊ยว หรืออมกันน้ำแตกแล้วแยกทาง...ผิดนะค้า...ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป จนแอ๋วเองไม่สามารถลืมรักครั้งนี้ได้เลยไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

เมื่อครั้งที่เจอ "น้องแรมโบ้" อยากเรียกแบบนี้ตามหุ่นค่ะ อีแอ๋วแทบไม่ชายตามองเลยแม้แต่นิดเดียว เนื่องจากนอกจากจะไม่ใช่แบบที่พึงประสงค์แล้ว มันเด็กกว่าแอ๋วตั้งหลายปี ตอนนั้นเรียน ม.5 มั้งคะคุณ ส่วนอีแอ๋วก็ปีสามเกือบปีสี่แล้ว แต่อีแอ๋วงกเงินค่ะคุณ ต้องสอนพิเศษมันทุกวันเสาร์อาทิตย์ เพราะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติน่ะค่ะ อีแอ๋วสอนตระกูลนี้มาจนหมดแทบทุกคน เหลือแต่เจ้าแรมโบ้นี่แหล่ะค่ะ ที่เพิ่งยอมมาเรียนกับแอ๋ว พลาดไปให้คนอื่นสอน ถือว่าหยามเกียริตกะเทยไทยหัวใจกระทิงแดงค่ะ

ไอ้น้องแรมโบ้เนี่ย อีแอ๋วสอนไปแทบจะต้องจิกตบรายชั่วโมงเลยค่ะ คือนอกจากจะดื้อหนังหนาแล้ว ยังเถียงเก่งมาก ไม่ยอมใครเอาเลย อีกะเทยอย่างแอ๋วก็ต้องสะกดจิตตัวเองสุดฤทธิ์ เอาทางพระเข้าข่มค่ะ ไม่งั้นกรี๊ดกันบ้านแตก เด็กมันจะตื่น แล้วอีแอ๋วก็กดกินจู๋เด็กซิคะ กรี๊ดด....ไม่ใช่แล้วค่ะ อีแอ๋วก็อดทนไปเรื่อย ๆ พอจับทางอีตาแรมโบ้ถูก การสอนหนังสือก็เข้าที่เข้าทางมากขึ้น

วันเวลาผ่านไปยิ่งกว่ากะเทยตอแหลใส่กัน อีแอ๋วต้องถ่อสังขารยับเยินเพราะพิษโปรเจ็คสารพัดจากมหาวิทยาลัย รีบแจ้นมาสอนหนังสือในวันหยุดสุดสัปดาห์ จนวันหนึ่งอีแอ๋วเริ่มรู้สึกแปลกประหลาดในหัวใจค่ะ คือถ้าเสาร์หรืออาทิตย์ไหน อีแอ๋วไม่สามารถปลีกร่างมาสอนได้ ต้องอยู่เรียน หรือทำงานกลุ่ม อีแอ๋วจะนั่งหัวโหวง ๆ เหมือนมันขาอะไรไป หรือมาสอนแต่ไอ้คุณแรมโบ้ไม่เสด็จมาเรียน ก็จะรู้สึกขาดอะไรบางอย่างไป

อีแอ๋วไม่รู้หรอกค่ะว่า ตัวเองหลังรักอีน้องแรมโบ้เนี่ยตั้งแต่แรกเห็นแล้ว แต่ทำเป็นกระแดะหลอกตัวเองไงคะ พอเกือบจะไม่ได้เจอกันอีกนั่นแหล่ะ ถึงได้รู้ว่า อีแอ๋วหลงเด็กเข้าซะแล้ว ขออธิบายสังขารโดยรวมของเจ้าแรมโบ้หน่อยนะคะ ถ้ามองจากระยะสองร้อยเมตร เจ้านี่ตี๋ร้อยเปอร์เซ็นต์ ขาวทั้งตัว หน้าแดงเป็นกวนอูในสามก๊ก หุ่นล่ำบึก สูงไม่มากแต่ก็มองไปมองมาก็โอเคค่ะ พอกินได้ หน้าเป็นทั้งวี่ทั้งวัน ที่สำคัญโคตรขี้อ้อน.....แล้วก็ใจดีเอาใจเก่ง

พอหมดภาระจากการสอน อีแอ๋วก็ยังติดต่อกับน้องแรมโบ้ เราโทรคุยกันแทบทุกวัน ตอนนั้นแอ๋วยังบอกไม่ได้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงแน่ หรืออีกฝ่ายมันคิดยังไงกับเรา ก็คบกันไปเรื่อย ๆ เจอกัน แล้วก็สนิทกับครอบครัวของอีตาแรมโบ้ จนเรียกได้ว่า เขาไว้วางใจกับเราทุกเรื่องที่เกี่ยวกับน้องแรมโบ้...โดยไม่มีใครระแคะระคายว่า เราสองคนไม่ได้คบกันแบบพี่น้องค่ะคุณขา...

อีแอ๋วก็ไม่ค่อยมั่นใจในตอนแรก เพราะน้องแรมโบ้เองก็ไม่ได้แสดงท่าทีชัดเจนเนื่องจากเป็นคนพูดแล้วฟังยาก แล้วปกติไม่ค่อยพูดค่ะ จะเถียงเฉย ๆ แต่เราก็โทรคุยกัน เนื่องจากอีแอ๋วเรียนอยู่บ้านนอก ส่วนน้องแรมโบ้ต้องเรียนในโรงเรียนมัธยมชายล้วนในเมืองหลวง ต้องพักคอนโดตามลำพัง ทุกคืนเราจะโทรคุยกัน ทะเลาะกัน งอนกันไปตามประสาค่ะ ตอนนั้นอีแอ๋วหายใจเข้าออกเปนแรมโบ้เลยก็ว่าได้

มีหลายต่อหลายครั้งที่แอ๋วพยายามลืม แล้วก็คิดว่า เออ..มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกที่เด็กแก่แดดจอมซ่าคนนี้จะมารักหรืออยากคบกับแอ๋ว แต่วันเวลาผ่านไป สัมพันธทั้งทางกายและใจมันแนบแน่นเสียจนแอ๋วก็เริ่มแคลงใจ เริ่มหวั่นไหว และในที่สุดแอ๋วก็ยอมรับกับตัวเองเสียทีว่า เออ..อีแอ๋วหลงรักเด็กคนนี้เสียแล้ว

ตอนนั้นแอ๋วยังสับสนบทบาทตัวเองมั้งคะ ด้วยความที่ไม่แสดงออกโดยประการทั้งปวง อีแอ๋วก็เลยดูเหมือนจะเป็นพี่ชายของน้องแรมโบ้ ทั้งที่จริงอีแอ๋วอยากจะเป็นพี่สาวแสนสวยที่มีน้องล่ำ ๆ คอยประคองตระกองกอดมากกว่าค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมซิคะ เหตุการณ์มักจะพาไปให้อีแอ๋วต้องเล่นบทบาท "พี่ชาย" ซะทุกที

แม้จะห่างกันไกล น้องแรมโบ้ต้องไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยเพราะสอบติดไกลจากบ้านมาก เราสองคนก็ยังติดต่อกัน โดยทีน้องแรมโบ้จะโทรมาหาแอ๋วทุกอาทิตย์จนกลายเป็นกิจวัตรที่ขาดไม่ได้ อีแอ๋วเองตั้งตารอทุกครั้งไป เราทำแบบนี้จนแอ๋วรู้สึกว่าน้องแรมโบ้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแอ๋ว พอแรมโบ้มาเยี่ยมบ้าน ก็จะแอบมาหาแอ๋วที่หอก่อนเสมอ ดึกดื่นแค่ไหนก็ต้องมา แอ๋วก็เลยได้มีโอกาสอยู่กันสองต่อสอง โอโบ๊ะจามะ บะช่อกันตามควรค่ะ

ตอนแรกที่เรามีอะไรกุ๋งกิ๋งกัน แอ๋วจำได้แม่นว่า น้องแรมโบ้มานอนดูหนังกับแอ๋ว แอ๋วเองก็กำลังดูของดีของน้องแรมโบ้อยู่ ไม่รู้นึกอะไรแอ๋วดึงตัวแรมโบ้มากอด แล้วก็ไซ้ไปทั่วลำคอ มันกอดแอ๋วแน่นเลยค่ะ แล้วอะไรต่อมิอะไรก็เลยเถิดไปในระดับหนึ่งไม่ถึงทิ่มกันนะคะ แล้วเราก็ทำแบบนี้กันทุกครั้งที่น้องแรมโบ้กลับมาเยี่ยมบ้าน

น้องแรมโบ้นอกจากความตี๋ผสมล่ำแล้ว บางครั้งก็ทำอะไรต่อมิอะไรให้แอ๋วต้องน้ำตาซึมค่ะ อย่างวันวาเลนไทน์แอ๋วก็ได้ช็อคโกแลตอันแรกในชีวิต นั่งจับมือกันตลอดทางจนอีแก่ที่เก็บตั๋วต้องเดินเวียนกันมาดูค่ะ อิจฉาชิมิคะอีชะนี ทำได้อย่างอีแอ๋วไหมคะ.....เชิดค่ะเชิด และที่สำคัญน้องแรมโบ้ดูแลแอ๋วมาตลอดในทุกเรื่อง เรียกได้ว่าแม้จะดูเป็นเด็กง้องแง้ง พอถึงเวลาคับขัน น้องแรมโบ้ก็แปลงร่างเป็นหนุ่มแสนเท่ดูแลอีแอ๋วได้อย่างอัศจรรย์ใจ....

แอ๋วรู้มาตลอดค่ะ..น้องเขาคงไม่ใช่เกย์หรือกะเทย แต่ก็ไม่ได้รังเกียจความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน แอ๋วเคยลั่นวาจาไว้ว่า เมื่อใดก็ตามที่น้องแรมโบ้เลือกที่จะมีผู้หญิงมาเป็นคู่ชีวิต อีแอ๋วรับไม่ได้ และขอยุติทุกอย่างไว้เป็นแค่ความทรงจำ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่น้องแรมโบ้จะพยายามต่อรองกับแอ๋ว แล้วก็ไม่ยอมให้แอ๋วทำอะไรที่เป็นการจากลาตลอดชีวิตอย่างที่แอ๋วสัญญาไว้ แอ๋วยอมรับได้ค่ะว่า ถ้าไปอย่างผู้แพ้ แม้ดูกระแดะเป็นนางเอกไปสักนิด แอ๋วทำค่ะ เพราะแอ๋วรักเขามากกว่ารูปกายภายนอก

จนวันหนึ่งแอ๋วก็รู้ว่า สิ่งที่แอ๋วกลัวมันมาถึง น้องแรมโบ้มีแฟนเป็นผู้หญิง กะเทยอย่างแอ๋วก็ต้องจรลีหลีกหนีชิมิคะ แต่มันไม่ง่ายค่ะ อีน้องแรมโบ้ ต่อรองขอคบกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ พี่แอ๋วของแรมโบ้ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น นั่นเป็นครั้งแรกที่แอ๋วเห็นน้ำตาของน้องแรมโบ้ แต่แอ๋วก็ไม่ได้รับปากอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะแอ๋วเองก็ใช่ว่าจะไม่แรด ออกจะแรงแสบปิ๊ คงไม่ยอมให้อะไรแบบนี้มาทำลายความสวยความงามของแอ๋วด้วยความทุกข์หรอกค่ะคุณ

แม้ในปัจจุบัน แอ๋วจะห่างออกมาจากน้องแรมโบ้ แต่เราก็ยังคุยกันเสมอ เรามีเส้นทางชีวิตที่ต่างกัน แต่แอ๋วยอมรับว่าจากมาไม่ใช่ว่ารักลดน้อยลง แต่จำใจจากพรากมา เพราะแอ๋วเป็นกะเทย เป็นสิ่งที่ไม่วาสังคมไหนก็ยอมรับไม่ได้โดยประการทั้งปวง แต่แอ๋วก็ดีใจที่คนสวย ๆ แต่ปลอม ๆ อย่างแอ๋วจะมีผู้ชายรักและหวังดีได้มากขนาดนี้ แม้จะไม่ยั่งยืนอย่างที่แอ๋วหวัง แต่แอ๋วก็ไม่เคยคิดว่ามันเป็นความทรงจำที่เลวร้าย ตรงกันข้ามแอ๋วปลื้มใจทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องราวระหว่างอีแอ๋วกะเทยสะคราญตา กับน้องแรมโบ้ ตี๋ล่ำหนึ่งในดวงใจที่มีดีมากกว่าหำประจำตัว..

แอ๋วก็มีรักแท้นะคะ....อย่าทำเป็นดูแคลน